Bir sabah uyanıyorsun ki, hakkında bir dava açılmış…
Oysa dava konusu olacak hiçbir şey yapmamışsın…
Gönlün rahat…
Vicdanın temiz…
Daha önce başkalarına haksızlık yapıldığını duymuşsun…
Seni ilgilendirmediği için gözlerini kapatmış, kulaklarını tıkamışsın…
Zaten başkalarına dava açılmasının mutlaka bir nedeni de olmalıydı; yoksa niye dava açsınlardı, değil mi?..
Ama senin için hiçbir neden yok…
Mutlaka bir yanlışlık var…
6ay önce, ifademe başvurulmak üzere çağrıldığım İstanbul adliyesinde “Ergenekon Savcısı” Zekeriya Öz, Celal Kazdağlı ile birlikte yazdığımız “Ergenekon” (İmge, 1997) kitabını sormuştu:
“10 yıl önce örgütün adına, bağlantılarına ulaşmışsınız. Neden devam etmediniz?”
Başka bir şey ima etmek istiyordu.
Ben bir madenci cevabı verdim:
“İnebildiğimiz kadar derine indiğimizi düşünüyorduk.”
İddianame açıklandığına göre aynı soruyu ben sorabilirim:
“Savcı yeterince derine inebilmiş mi?”
Kıyaslayabilmek için bizim kitaptan birkaç hatırlatma yapacağım.
Neler yazmıştık?
Örgütün Avrupa’da, Soğuk Savaş döneminde, CIA desteğiyle, NATO bünyesinde kurulduğunu,
Esasen solun yükselişini önlemeyi amaçladığını, bunun için Nazi artığı faşistlerle mafyayı tetikçi olarak kullandığını,
Provokatif eylemlerle kaos yaratıp bir darbeyi kışkırttığını…
Yargıtay, “Ergenekon Davası” ile “Danıştay Saldırısı Davası”nın birleştirilmesine karar verdi…
Bu karar, Danıştay’ı basıp yargıç kurşunlayan Alparslan Arslan adlı alçağın, sanıldığı gibi “Türban yüzünden kafası bozulan dinci terörist” olmadığına işaret ediyor…
Bu karar, laiklik ve cumhuriyet konusunda duyarlı kitlenin, oyuna getirildiğine işaret ediyor…
Bu karar, Danıştay saldırısının gerçekleştiği günlerde, hükümete büyük haksızlıklar yapıldığına işaret ediyor…
Tabii ki son sözü yine yargı söyleyecek…
Ama kabul edelim ki bu “birleştirme kararı”, söylenecek “son söz”e dair çok güçlü bir işaret veriyor…
Hadi gelin Danıştay saldırısında hayatını kaybeden yargıç Mustafa Özbilgin’in cenaze töreninde neler yaşanmıştı, şöyle bir anımsayalım: