Türkiye’nin bağımsızlığından başka bir şey istemedim.Bundan dolayı da ölümden korkmuyoruz. Ve ben 24 yaşındayken kendimi Türkiye’nin bağımsızlığına armağan etmekten onur duyuyorum.
Bizlerin tek özlemi tahsil sırasında bulunmamıza rağmen Türkiye’nin bağımsızlığıdır. Biz hiçbir zaman bütün çabamıza rağmen Türkiye’nin bağımsızlığını temin edemedik.

Biz 50 sene evvel Kurtuluş Savaşı vermiş bir ülkenin çocukları olarak Kurtuluş Savaşı’nın gerçek tahlilini yapmaya her zaman için muktediriz. Biz yine çok iyi biliriz ki Türkiye Kurtuluş Savaşı’nı yapmak için Samsun’a çıkanlara İstanbul örfi idaresince ve mahkemelerince idam cezası verilmiştir. Ve yine bilmekteyiz ki, Osmanlı İmparatorluğu yüzlerce generalinden ancak birkaç tanesi Kurtuluş Savaşı’na iştrak etmiştir. Ve yine bilmekteyiz ki Kurtuluş Savaşı yapıldığı sırada İstanbul’da bulunanlar bunları yapanlara eşkıya demiştir.

1950 tarihinde Amerikan emperyalizmi iktidara geldi. Demokrat iktidar 27 Mayıs 1960′da tarihe gömüldü. Demokrat Parti gitti, bunun gitmesiyle tellaklar değişmedi. 27 Mayıs’ı kastetmiyorum, bundan sonrasını kastediyorum. Hamam aynı fakat bu defa da tellaklar değişti. Amerika bu dönemde imdada yetişip İnönü’yü düşürdü, Demirel’i iktidara getirdi.

› Gönderiyi okumaya devam et

( 2009′dan ) …

› Gönderiyi okumaya devam et

Tarih, 16 Mart 1978, günlerden Perşembe.
Yer, İstanbul Üniversitesi. Saat, 13.30 suları…

Okuldan 15 gündür birlikte çıkan solcu öğrenciler, o gün de 100 kişilik bir grup halinde Beyazıt Meydanı’nda yürüyordu. Eczacılık Fakültesi’nin önünden geçerken bir slogan duyuldu; “Beyazıt Meydanı komünistlere mezar olacak”… Önce bir bomba patladı, ardından da öğrencilerin üzerine kurşunlar sıkıldı… Hukuk ve İktisat Fakültesi’nde okuyan yedi öğrenci öldü, 47 öğrenci yaranlandı. Katliamı gerçekleştirenler olay yerinden uzaklaşırken, arkalarından koşan polis memurlarının “Durun… Koşmayın…” emriyle geri döndüler.

› Gönderiyi okumaya devam et

Ünlü karikatürist Bedri Koraman: Beni öldürmeyi başaramayınca Abdi’ye yöneldiler. Bana saldırıyı gazetede küçük vermeseydi belki bugün yaşıyor olacaktı Ağca’nın cezaevinden tahliyesi bir dönemin karanlık sayfalarını yeniden açtı. Oral Çelik’le daha önceki görüşmemizde İpekçi suikastını da sormuştum. Söze, “İlk kez doğrusunu anlatıyorum” diyerek başlamış ve şunları söylemişti: “Abdi İpekçi’ye yönelik 3 suikast girişimi oldu. Üçüncüsünde hayatını kaybetti. İşin ortasındayım ve detayları bende saklı. İlk iki suikastı gerçekleştiremeyen arkadaşlar Bedri Koraman’a yöneldi. Silah tutukluk yapınca vazgeçtiler. ”

› Gönderiyi okumaya devam et

Atatürkçü, laik, cumhuriyetçi, demokrat bir Türkiye’nin yılmaz savunucusu, devrimci, hep emekten yana olan, hep araştıran ve sorgulayan gazeteci Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 günü otomobiline konan bomba ile inandığı degerler uğruna öldürüldü. O, yıllar önce yazdığı bir yazıda, “Bir gün” demişti, “Sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak. ey halkım. unutma bizi.” Haydin, hep beraber bu sene o yankiı biz olalım, en azından, katilini bulamamiş olsak ta, diışarda O’nun ve düşüncelerinin arkasında olduğumuzu üzerine basa basa belirterek, bu ülke ve düşünce özgürlüğünü savunduğu için, geleceğimiz için, ufak bir şekilde de olsa O’nun yanında, O’nun fotoğraflarıyla, O’nun kitaplarıyla, O’nun düşünceleriyle, bu sefer sesimizi, karanlıkta yer alan, içimizde ki düşmanlara haykıralım, unutmadığımızı, unutmayacağımızı belli edelim. gözlerimizi açalım artık, farkına varalım oyunların, boşvermeyelim ve bize kalanlara sahip çıkalım.

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi…

› Gönderiyi okumaya devam et

Sivas’tan Fransa’ya göçmüş yaşlı bir Ermeni kadın “toprağından yol geçecek,gel” çağrısı üzerine Sivas’a gelmiş yeniden…
80 yaşın yorgunluğuyla döndüğü topraklarda vefat etmiş.
Telefonla kızını aramışlar hemen; cenazeyi alması için…
Kızı, “Bekletmeyin, toprağına gömün hemen” demiş ve eklemiş:
“Su çatlağını buldu.”
Gözleri yaşarmıştı bunları anlatırken…
Sonra, “‘Türkiye’nin toprağında gözünüz var’ diyorlar ya” demişti:
“Evet,gözümüz var bu vatanın toprağında… Ama koparıp götürmek için değil, en dibine gömülmek için…”
İşte o gözünü diktiği yere, ölesiye sevdiği, terk etmediği için de kurban edildiği bu toprakların kanlı sinesine yatırıyoruz Hrant’ı…

› Gönderiyi okumaya devam et

“…Kafalarında seçim sandığı taşıyan siyasetçiler unutulacak;
Aydınlara, sanatçılara en acımasız şekilde ceza verenler unutulacak;
Devlet adına yol kesen eşkiya unutulacak;
Beyinlere dikenli tel dolayanlar unutulacak;
Devlet başkanları unutulacak;
Kırmızı plakalı arabalara tırmanmış başbakanları unutulacak;
Bakanlar unutulacak;

› Gönderiyi okumaya devam et