Atatürkçü, laik, cumhuriyetçi, demokrat bir Türkiye’nin yılmaz savunucusu, devrimci, hep emekten yana olan, hep araştıran ve sorgulayan gazeteci Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 günü otomobiline konan bomba ile inandığı degerler uğruna öldürüldü. O, yıllar önce yazdığı bir yazıda, “Bir gün” demişti, “Sesimiz hepinizin kulaklarında yankılanacak. ey halkım. unutma bizi.” Haydin, hep beraber bu sene o yankiı biz olalım, en azından, katilini bulamamiş olsak ta, diışarda O’nun ve düşüncelerinin arkasında olduğumuzu üzerine basa basa belirterek, bu ülke ve düşünce özgürlüğünü savunduğu için, geleceğimiz için, ufak bir şekilde de olsa O’nun yanında, O’nun fotoğraflarıyla, O’nun kitaplarıyla, O’nun düşünceleriyle, bu sefer sesimizi, karanlıkta yer alan, içimizde ki düşmanlara haykıralım, unutmadığımızı, unutmayacağımızı belli edelim. gözlerimizi açalım artık, farkına varalım oyunların, boşvermeyelim ve bize kalanlara sahip çıkalım.

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.
Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.
Vurulduk ey halkım, unutma bizi…

› Gönderiyi okumaya devam et

› Gönderiyi okumaya devam et

Neymiş efendim…

Fransa bize akıl öğreteceğine, Cezayir’de yaptıklarına baksınmış.

(Zizu, Cezayirli… Yezid Zeynüddin bin İsmail Zidane yani… Fransa milli takımının kaptanıydı. Cezayir milli takımı desen, 17 futbolcusu zaten Fransız vatandaşı.)

Alan razı.
Veren razı.
Sana ne taaa Cezayir’den?
Allah’ın salağı.

Antep neden Gazi?
Maraş neden Kahraman?
Urfa Neden Şanlı?

› Gönderiyi okumaya devam et

Hep aynı höt zöt…
Elçiyi geri çekeriz.

Breh breh breh!

İki sene önce… Fransa’nın Nancy kentine bağlı Pont-a-Mousson kasabasındaki Jacques Marquette Lisesi’nin tarih dersinde Ermeni soykırımı işleniyordu. Sınıfta bulunan beş Türk öğrenci, soykırım iddiasını reddetti, öğretmenle çatır çatır tartıştı. Öğretmen kızdı, çocukları sınıftan attı.

Haftaya… Aynı öğretmen sınav yaptı, “Ermeni soykırımını anlatın” dedi. Dört Türk öğrenci dilleri döndüğünce “soykırım yoktur”u anlatırken… 13 yaşındaki Mustafa, çocuk aklıyla sinirlendi, “varsa da hak etmişlerdir” yazdı. Anında disiplin’e verildi. Okuldan uzaklaştırıldı.

Mustafa’nın babası derhal okula çağırıldı, “oğlunuz Fransız yasalarına karşı suç işledi” diye fırçalandı. Baba, gayet sakin şekilde, “hak etmişlerdir sözü için oğlum adına elbette özür dilerim ama, soykırım iddiasını kabul etmeyenlerin cezalandırılmasını öngören bir Fransız yasasını hiç duymadım” dedi. Vay sen misin bu cevabı veren…

› Gönderiyi okumaya devam et

Durmak yok ışık hızıyla yola devam

Amerikan Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi, taaa 34 sene önce uzaya gönderilen Voyager uydusunun, 17 milyar 700 milyon kilometre yol kat ederek, Güneş Sistemi’nin sınırına ulaştığını, sadece dört sene sonra sonsuz boşluğa girip, bilgi göndereceğini açıkladı.

8000… Yazıyla, sekiz bin fizikçi ve mühendisin çalıştığı Avrupa Nükleer Araştırma Merkezi, bugün, Higgs bozonu adı verilen, atomaltı parçacığının esrarını açıklayacak. 14 milyar sene önce evrenin doğumuna yol açtığı varsayılan büyük patlama ortamını yaratan deney, 10 milyar dolara mal olan Büyük Hadron Çarpıştırıcısı’nda gerçekleştiriliyor. Büyük Hadron Çarpıştırıcısı, İsviçre-Fransa sınırında, yerin 100 metre altında, 3.8 metre çapında, 27 kilometre uzunluğunda bir tünel… Bu tünel boyunca, ışık hızına yakın süratle, iki proton huzmesi veriliyor, birbirlerine çok yakın ama aksi istikamette yol almaları için, eksi 271 dereceye kadar soğutulmuş süperiletken elektromıknatıslar kullanılıyor, çarpıştırılıyor. Saniyenin iki trilyonda biri kadar süren çarpışmayla, büyük patlama anındaki koşullar yaratılıyor, teorik fizikte kütle mantığının temelini oluşturan Higgs parçacığının varlığının kanıtı aranıyor; büyük patlamadan hemen sonra Higgs Field denilen enerji alanının oluşması, atom başta olmak üzere, evreni meydana getiren kütlelerin ortaya çıkması bekleniyor.

› Gönderiyi okumaya devam et

Nasıl başladılar?
Analar ağlamasın’la.
Ufak ufak nereye bağladılar?
Kaçanın anası ağlamaz’a.

Vicdani ret budur.

Hani şu meşhur “bıçak kemiğe dayandı, bedelini ödeteceğiz” var ya…
“Bedel”li de odur.

Anlamadığım ise, şudur.
Sırayla değil paraylaysa…
Niye “er” oluyoruz?

› Gönderiyi okumaya devam et

Bi fotoğraf…
Komando. Kamuflaj kıyafeti giymiş.

Alnında, ay-yıldızlı bandana. Göz altları siyaha boyanmış. Sert ifadelerle bakıyor. Elinde ağır makineli tüfek. Göğsünde şarjörleri asılı. Belinde tabanca, baldırında 30 santim tırtıllı bıçak, ayak bileğinde el bombası bağlı. Sahilde. Zodyak botla çıkmış. Arkada, ufukta muhrip duruyor, havada kobra helikopteri uçuyor.

10 lira.

Çünkü…
Harekâtın yaşandığı yer, denize kıyısı olmayan, Burdur. Fotoğraf stüdyosu. Kahramanımız, 21 günlük bedelli asker. Çarşı izni hatırası… Tüfek tahta. Tabanca plastik. Bıçak maket. Bomba oyuncak. Sahil ve muhrip, duvara yapıştırılmış poster. Helikopter, bilgisayar montajı.

(Nüfusa oranla en fazla fotoğraf stüdyosu bulunan şehrimiz, Burdur… Alt tarafı 70 bin nüfus var ama, bedelli’ler 170 bin kişilik fotoğraf çektiriyor. Dışardakiler yetmiyormuş gibi, zahmet edip yorulmasınlar diye, tugay’ın içine fotoğraf stüdyosu kuruldu. Her sene ihale ediliyor. Bu seneki ihaleyi kazanan fotoğraf stüdyosu, bir sene için kaç para ödüyor biliyor musunuz? 550 bin lira! Üstelik… Parasıyla askerlik yaptıran askeriyemiz, fotoğraflardan komisyon alıyor.)

(Tugay, tatil köyü gibi… Butik var, hediyelik eşya dükkânı var. Karavana yok. Ankaralı bi firma, her öğün hazır yemek getiriyor. Kantinlerde meze, ezme, çiğköfte bile bulunuyor. Hamburger, sosisli, ne istersen… Canın çekerse, dışardan pizza bile söyleyebiliyorsun.)

› Gönderiyi okumaya devam et